ای شبای لاجوردی شعر اول و کی گفته

پس چرا تو بیت آخر گفتنی ها رو نگفته

شب فاحشه همیشه پر احساس گناهه

تو ریاضت شبونه توی فکر جون پناهه

باجه های تن فروشی پر از صدای خواهش

واسه تهیه بلیط نقش اول نمایش

خارج از گود ضیافت تو دل راحبه کاشه

میگه کاش پشت دعاهام در یه معجزه واشه

میگه ای خدای پاکی بذار پررنگ بشه نقشم

چی می شد کاری می کردی به یه فاحشه بدل شم

تو تقابل دو قانون فرضیه س خوب و بدامون

واسه توجیح خطاها می کشیم نقشه چه آسون

فاحشه تو فکر اینکه بشه خادم یه معبد

راحبه اما چه ساده داره خوب و می کنه بد

یکی تو عذاب اینکه چرا جسمشو فروخته

یکی از حسرت لذت روحشو به دنیا باخته

ای خدا تو حکم قبلی یه پای شعبده لنگه

نشه استیناف این اوضاع تنها راه حل شرنگه

یه نما تو آینه ای که می شکنه صد تیکه می شه

تنها باطنی که پاکه بی نما پدیده می شه

اگه یه روزی عوض شه جای قدیسه و هرزه

توی این تناسخ نو دیدن فردا می ارزه

ای خدا پشت ضریحت فاحشه ها رو تو دریاب

نذار که روی زمینت راحبه ها بشن ارباب

بعد از 10 ماه بازم اومدم با یه شعر جدید و با سبک و سیاق نو.

امیدوارم خوشتون بیاد...

بساط من تنها یه خودکار و یه کاغذ سفیده

حرف من رو این سفیدی یه ترانه جدیده

یه ترانه از نگاه خسته و خیره به دنیا

تو اتاق بکر معمار بی هوای خواب و رویا

تو فضای سکیولار و رسم نقشه های خونه

با موزیک بتهوون تیک تاک ساعت فالش می خونه

گه گداری بغض مبهم می کنه حرفارو غم دار

با شروع گام غمگین می مینور اندوه گیتار

قهوه تلخ شبونه بانی شب زنده داری

زایش یه طرح تازه صنعت شبای کاری

توی قاب عکس بی عکس حس من ژست یه دیوار

جعبه مداد رنگی مخزن الاسرار معمار

می کشم نمای شب رو روی تخته های چوبی

چه قشنگه ماه و تارا توی جشن و پایکوبی

انگار وقت خواب رسیده دیگه پلکا شده سنگین

شب بخیر اتاق معمار به امید صبح رنگین

(برگرفته از اتفاقات درون اتاقی خودم)

 گوته شاعر بزرگ آلمانی:

 معماری موسیقی جامد شده است!!

۸۷/۳/۲۵

بعد از این همه روز و شب چه سهمی داری از زمین

فقط یه تابوت و کفن مقصدمون قلب زمین

لحظه قبض روح شدن یه ثانیه به وقت مرگ

پهنه پرونده تن جمعیتی روی یه برگ

صدا شنیده می شه از ناقوس مرگ آدما

اتمام وقت امتحان نوشته ها دست خدا

سقف پر از خاک تا ابد محدوده جسم فنا

با این همه تکرار گور مرگ جزئی از نادیده ها

پاکزاده ایم و خاکزاد ، عمر غریب و باز خاک

زمان برچیدن روح تن هم تراز خاشاک

آخرشم یه سنگ قبر آذین جسم تجزیه

چند قطره اشک بدرقه راه دیار باقیه

۸۷/۲/۱۸

از تموم لحظه هاي روزگار كودكي

بسته شد پرونده بازي هاي عروسكي

همه روياها سرابن توي خواب

وقت آرزوي ناب كسي نمي بينه شهاب

كوچه هاي پرهياهو خالي از صداي خنده

بازيگوشي يه بچه شده كشتن پرنده

سوختن كتاب اول جاي رسم يادگاري

شور و شوق ذهن پوچ خونه هاي اين حوالي

ديگه برگه هاي هرزه كابوس نمره ندارن

واسه امضاي معلم ترسي تو دل نمي كارن

گريه و سرفه بچه شده مدرك مريضي

كه بده اجازه مادر واسه مدرسه گريزي

چوب و تركه پدرها شده اسكناس آبي

ممكنه اميدي باشه به يه نمره حسابي

ديگه برپا شدنا هم شده مختومه به برجا

اگه اين باشه زمونه كي مي خواد بسازه فردا

ديده مي شه يه عروسك آويزون از يه بلندي

کی می سازه باز عروسک دیگه از رخت پرندی؟!

۸۷/۱/۳۰

مبدا به دنبال رهايي از داغ قفسها گله داره

مقصد به دنبال اسيري از دست يه قاصد گله داره

خواستن تحقق كلامه كوشش به تكامل نرسيده

فرياد بزن به روي عالم اميد به پايان نرسيده

تدبير و تفكر ظاهر باطن پوچه

اين چاره درده كه هميشه راه پوشه

هر پنجه دستي هزاران سازه داره

سعي، درك و توانايي اقرار به كاره

در راه هدف سستي و كاستي ناسازه

اين اراده و عشقه كه دنيا رو مي سازه

اي راوي قصه هاي شبنام كوشش به تكامل نرسيده

فرياد بزن به روي عالم اميد به پايان نرسيده

(ذهنیتی برگرفته از دین زرتشت)

فزوني بخش شاديهاي من باش

دليلي بر شروع سال تازه

دقيقه، ثانيه درگير شورش

فضاي خونه ها لبريز و سبزه

تنوع روكش گلهاي زيبا

زمستون در پي تنپوش گرما

سراسر سفره ها غوغاي هفت سين

ترنم لحظه هارو كرده نفرين

بهار اومد به دور از وحشت و بيم

گذشته ماه آخر توي تقويم

دوباره از دل روزاي ديروز

تموم شد كهنگي شد عيد نوروز

۸۵/۱/۱۷

چين و چروك صورتم چهره پر حماقتم

۸۶/۱۱/۱۶ 

ارديبهشت گرم و سايه زده دي سرد

نشد كه ارديبهشت بگذره از غم و درد

نفس گرفت تو سينه از روز پر كرانه

كسوف روز شاعر ظهور شب ترانه

از ته دل نكته شد قصه درد و خوشي

خنده جفت عاشق يا غم عاشق كشي

وداع و رفتن چه زود خاطره ها رو ربود

لحظه پرواز دوست فصل بهاران كبود

درد دلم يه آغوش دريا شده فراموش

پس كِي تو ذهن خشكي يه چشمه مي زنه جوش

ترانه رسيدن از دل شب بود و بس

بايد به رسم توبه بشكنه نفرين نفس

اوج فراز شاعر سوم هر ماه سال

مأواي معراج ثور ونوسه وقت وصال

 ۸۶/۱۰/۲۰

يه شعر رو به موتم كوير پر قافيه

تو هجرتي كه مي گن فرصت نو كافيه

تو فرصتي كه حتي ستاره ها فقيرن

ولي به حكم مهتاب شبا روزه مي گيرن

روزه شب سكوته سكوت بي تجسم

لحظه شوق افطار چهره لب تبسم

تبسمي كه شايد صداش هميشه گريه ست

از درد بي حسي هاش روزاش هميشه تيره ست

روزايي كه نوشتن حماسه بارون شده

راه نجات موسي به دست فرعون شده

فرعون ساحر پرست كه معجزش محاله

قدرتشم هميشه يه عالمه سؤاله

سؤالي كه جوابش گردن رو دوست نداره

شهامت گفتنش مردن به سبك داره

۸۶/۸/۱۹

چرا به من نگفتي تو زندگيم دروغي

واسه شباي تارم چراغ بي فروغی

احساسمو شكستي باور نشد كي بودم

همراه من نبودي وقتي كه با تو بودم

توقلب من يه نفرت گذاشتي به يادگار

سوژه بازيت شدم سوختم يه عمر آزگار

شدم يه اسباب بازي مضحكه دست تو

تو چشمام چي نوشتس؟ نوشته لعنت به تو!!

خورشيد هميشه خواب نيست كه تاريكي بباره

اين شبه كه به خورشيد بايد بده اجاره

تموم شده رسيدن رفتن من يه نقطه ست

چون سر خط شروع نوشتن يه حقه ست

 ۸۶/۸/۱۰